Over Jomajo

Jomajo staat voor coaching met ELAN. Elan betekent met enthousiasme iets doen. Maar het betekent ook scheppende kracht. Empathie, Luisteren, Aandacht en Nieuwsgierig vormen de beginletters van ELAN en vormen voor mij de basis als coach.

Iedereen vindt het de normaalste zaak van de wereld dat een sporter een coach nodig heeft om beter te presteren. Een coach kan een speler beter en weerbaarder maken op fysiek en psychisch/mentaal terrein. Zonder coach zal een sporter nooit alles uit zijn/haar talenten kunnen halen. Zelfs de grootste sporttalenten weten dat ze zonder coach nooit de top kunnen halen en hebben een (of meerdere) coach(es) om ze te begeleiden naar de top. Een topcoach is een must voor de sporter!

Als een coach een succesfactor kan zijn, waarom maken we er dan zo weinig gebruik van in de rest van ons dagelijks leven? Op het werk speelt de coach nauwelijks nog een rol. Is dat niet raar? De belangen om te presteren spelen dan wellicht nog meer een belangrijke rol. Een goede opleiding helpt; zeker. Maar dan? Is jouw werkgever capabel genoeg om je te laten groeien en door te ontwikkelen? En hoe zit het dan op het psychisch/mentale vlak? Durf je er vooruit te komen dat je iets nog niet weet of kan? Zou het niet zinvoller zijn voor alle partijen om met een coach er nog meer uit te halen?

En hoe zit het thuis? Vroeger was het heel gewoon dat je na de puberteit verkering kreeg, verloofde, trouwde, kinderen kreeg en samen oud werd. Dat deed iedereen, dus iedereen had dezelfde route en dezelfde probleempjes. Hoe zit dat nu? De een wil eerst de wereld ontdekken, de ander carrière maken. Of toch gelijk maar samenwonen, maar dan wel “je eigen ding” blijven doen. Kortom een voorspelbaar traject is niet “cool” en “zooo vorige eeuw”. Wat denk jij: Zou een coach hierin een belangrijke rol kunnen spelen?